آدم بعضی وقتها نمیتونه مطلب علمی یا مطلبی که باید روش فکر کنه و تجزیه تحلیل کنه بخونه. همیشه حوصله خوندن شعر های قشنگ یا جملات قصار رو نداره. اما نمیشه که همینطوری بیکار بشینه. این لحظات بهترین مواقع برای آشتی ما با موسیقی هستند.
همه ما وقتی اسم موزیک میاد ناخودآگاه یاد چند تا از این خواننده های داخل کشوری و خارج کشوری ایرانی و چند تا خواننده های خارجی میوفتیم. ( بسته به سلیقه مون به سبک موزیک )
اما چند نفر از ما موزیک رو میشناسند؟
ریز و بم های موزیک، سبک های موسیقی رو میشناسیم؟ چند تا از ما با دستگاه ها( منظورم نوع ساز نیست) و گوشه های موسیقی محلی خودمون آشناییم؟
بهتر نیست با موزیک آشتی کنیم؟ چرا تا وقتی اسم موزیک میاد همه یاد بنیامین ها و کامران و هومن ها باید بیوفتیم. چرا لذت ما از موسیقی باید در حد بلند بودن صدا و ونگ ونگ اون تو گوش ما باشه؟
چرا موزیک رو فقط میشنویم و گوش نمیدهیم؟
حرف زیاده. ولی بیاییم حداقل اگر موزیک رو نمیخواهیم حرفه ای دنبال کنیم. برویم و موسیقی های مورد علاقه امون رو پیدا کنیم. موزیک هایی که روحمون رو آرامش بدهند. نه موزیک هایی که فقط شنیده شوند.